zaterdag 16 augustus 2008

Op eendenjacht met Floran en Imre in het Duivense broek 16 augustus 2008



Op vrijdag 15 augustus ging de telefoon. Het was jager Harry die vroeg of ik de volgende dag 's avonds zin had om mee te gaan op de eenden. Aangezien ik toch niets te doen had trok me een avondje in het veld wel. We zouden op post gaan zitten en rustig wachten op de invliegende eenden. Bij de wetering aangekomen zagen we dat er slechts een paar eenden kabbelden op het water. Ze werden opgestoten en twee van hen werden geschoten. Floran vond het, zoals de laatste tijd steeds het geval is, maar niets. Toen ze uiteindelijk na een flinke vermaning de eend toch binnen bracht ontspande ze een beetje. Imre bracht ook een eend keurig binnen. Zij zat steeds al mee te kijken of er niet meer te schieten viel terwijl Floran bij me bleef liggen. Het bleef die avond bij deze twee pechvogels. Het was nog erg mooi weer en dan vliegen de eenden niet erg.

Een mooi apport van Floran
Woensdag 20 augustus belde Harry weer op om te vragen of ik 's avonds weer mee ging op de eenden. Ik zou gaan sporten maar ach, dat kan natuurlijk ook op een ander tijdstip en zo stond ik om even over half zeven met mijn beide honden bij Harry. Ik had al gezien dat er heel veel eenden op de wetering zaten. Harry en jachtmaat Ernest liepen door de wei naar het water om de eenden op te stoten. Met een paar schoten plukten ze drie eenden uit de lucht. Er viel er één kickdood in het water: een mooi apport voor Imre die dat perfect binnen bracht. Één viel er kickdood aan de overkant in de ruigte. Hierop zette ik Floran in die zoals altijd weer stond te neuzelen. Daarna Imre er op afgestuurd maar ook zij bracht de eend niet binnen. Ik heb beide honden bij me geroepen, Imre aangelijnd en Floran opnieuw op die eend gestuurd na een "goed gesprek" met haar gehad te hebben. Dat bracht het gewenste resultaat. Er was nog één eend niet gevonden. Deze was in het tarweveld gevallen. Floran en Imre zochten goed maar vonden haar niet. Ik ben naar de overkant gelopen om wat dichterbij te helpen. De eend moest wel verder in het veld gevallen zijn want de honden tekenden helemaal niet. Ik heb Floran verder het veld in gestuurd en met een 'zoek apport' ging ze driftig te werk. Op een gegeven moment zag ik aan het staartje dat boven de tarwe uit stak, dat ze verwaaiing had. Ze liep in rap tempo door de tarwe verder naar achteren. Ze was helemaal uit het zicht en kwam op een gegeven moment weer in beeld met de eend. Deze was alleen vleugellam geschoten waardoor ze het op een lopen had gezet. Floran had haar mooi opgespoord en meegebracht waarna Ernest het dier uit zijn lijden verlost heeft en Harry weer lekkere eendenborstjes in zijn pan heeft.
Floran was heel blij en voldaan na dit prachtige staaltje werk. Ze was weer lekker enthousiast. Jammer dat we daarna geen eendje meer gezien hebben.

de oude Münsterlander van Harry

Floran met 'haar' eend


Harry met Imre, hij was wel gecharmeerd van dit 'hundje'

Imre mag ook even poseren met haar eend
Harry heeft zelf een grote Münsterlander van bijna 13 jaar oud. Het beest heeft nog enorm veel passie maar helaas kan zijn oude lichaam het fysiek niet meer aan.
Gelukkig voor ons mogen Floran en Imre het werk opknappen. Floran had er na het sleepapport weer zin in. Ze begint steeds minder stress te tonen dus ik heb goede hoop dat het weer goed komt met haar.
Imre is nog onstabiel maar vindt het geweldig om mee te gaan. Uiteraard moet ze de opdrachten wel goed uitvoeren en komt ze nooit onder het commando uit. Het kost soms wat tijd maar alleen dan weet ik zeker dat het straks een goed jachthondje wordt.

zaterdag 9 augustus 2008

KNJV proef Winterswijk op 9 augustus met Imre



Om 6.00 uur opgestaan na heel diep te hebben geslapen. Kennelijk ben ik te moe om me 's nachts druk te maken over een KNJV proef. Bertus laat wederom de meute honden uit en ik eet mijn boterhammen en zet koffie om mee te nemen. Vandaag gaan we naar Winterswijk met Imre. Het is de proef van onze trainingsgroep en het belooft weer een leuke dag te worden. De weersvoorspellingen zijn goed en Imre is in goede doen. Ik hoop op een C diploma en misschien wel een kleine B, alhoewel dat wel een gelukstreffer zou zijn. Imre is nog heel onstabiel: 't kan vriez'n en 't kan dooi'n.
Om half acht kom ik aan in Winterswijk. Na de check bij de dierenarts en de openingsspeech beginnen we bij het aangelijnd en los volgen en het vooruit sturen en komen op bevel. De eerste levert ons een zeven op. Keurmeester Volmer vindt dat Imre veel snuffelt en dat kost behoorlijk punten. Ik vind het prima. Het uitsturen kost me slechts één commando maar het terug komen moet nog ondersteund worden door even door mijn knieën te gaan: een acht. De kop is er af en we zijn nog in de race.

Daarna gingen we naar het apport uit de dichte dekking: een nul. Zo, dat was het B diploma. Op zich niet zo erg. Imre is nog jong en inderdaad heel onstabiel. Ze ging al niet echt lekker weg. Bleef vooraan wat dralen. Ging eens even hier en daar kijken en kwam weer terug. Na nog eens ingezet te hebben kwam ze wel dicht bij de eend maar vond het niet nodig om die mee te brengen. Keurmeester Rooijakkers gaf terecht een nul.

De volgende proef was weer een C onderdeel: het apport uit diep water. Imre wachtte keurig en ging op mijn commando prima te water. Ze gaf de eend model af en dat leverde ons een tien op.

Daarna gingen we nog eens naar het water maar nu moest er over gezwommen worden. Het was een modderig plaatsje en Imre wilde al niet gaan zitten. Stom dat ik de strijd aan ging want nu vertikte ze het om nog in het water te gaan. "Je mag het nog eens proberen" zei keurmeester Bekkering. Imre ging uiteindelijk toch nog over en kwam op mijn 'zoek apport' netjes met een stok terug gezwommen. Even voor de duidelijkheid: wij spelen nooit met stokken! Enfin, het was een nul maar we waren nog steeds in de race voor het C diploma.

De volgende proef was het houden van de aangewezen plaats en het kort apport. Imre bleef keurig liggen waar ik haar had achter gelaten, een tien. Bij het kort apport bleef ze netjes steady wachten. Ze rende naar het konijn, nam hem op en... kwam er niet mee terug. Had ik maar iets van "goed zo, kom maar meid!" geroepen. Dan had ik weliswaar punten aftrek gehad maar wel een C diploma! Imre legde het konijn weer neer, ging even naar de kist met de andere konijnen en pakte op mijn commando het konijn opnieuw op. Helaas kwam ze weer niet naar me toe. "Nu moet ze komen", zei keurmeester Starink. Jammer genoeg dacht Imre er anders over en sneuvelde hier onze C. "Ik wil haar even corrigeren zodat ze dit de volgende keer niet nog eens doet" zei ik tegen de keurmeester. Hij gaf me er even gelegenheid voor waarna Imre het konijn model bij me bracht. Wat baalde ik! Ze heeft het beslist in zich om met een diploma naar huis te gaan. Voorlopig geen dummy's meer maar mijn voorraad wild uit de vriezer maar eens aanspreken.

Als laatste onderdeel gingen we nog even markeren: een tien. Ik was het eigenlijk niet meer van plan want ik had goed de smoor in maar men had mijn tas met eend al naar de werpers gebracht. Imre was netjes steady en markeerde perfect. Ze kwam in rechte lijn terug lopen en gaf de eend model af. "En jij wilde dit niet doen?" zei keurmeester Mastenbroek. Ik kon slechts een schamel lachje tevoorschijn toveren en toch wel een beetje trots zijn op dit kleine monster.

Over drie weken gaan we naar Gendringen, gewoon een C diploma halen!

vrijdag 8 augustus 2008

Verslag van de KNJV proef in Beesd op 8 augustus 2008 met Floran

Verslag van de KNJV proef in Beesd op 08 augustus 2008 met Floran

's Morgens om 6.00 uur wekt de wekker mij uit een diepe slaap. Ik besef direct dat vandaag Beesd op het programma staat dus wip ik snel mijn bed uit. (normaal lig ik vaak nog wat na te dutten en loop dan het risico om te laat op te staan)
Bertus laat alle honden even uit (momenteel zes) en intussen ontbijt ik een paar boterhammen en zet ik koffie om mee te nemen. Het weerbericht voorspelt niet veel goeds dus mijn regenpijpen en regenjas gaan mee in de tas. Eenmaal onderweg bedenk ik me dat ik de paraplu vergeten ben en besluit even terug te gaan om die alsnog te halen. Waarom? Omdat de hond anders zo nat wordt! Ik trek gewoon mijn regenkloffie aan maar dat arme dier ligt daar maar nat te worden...
In Beesd aangekomen op landgoed "Heerlijkheid Mariënwaerdt" scheen er nog een klein zonnetje en stond er een aardig windje maar het was droog. We waren slechts met twee Stabijhounen en één Wetterhoun vertegenwoordigd op de proef die georganiseerd wordt door de vereniging van Drentsche Patrijshonden i.s.m de NVSW. Jammer dat er nog maar zo weinig Friese hounen zijn die in staat zijn om een proef te lopen.

De foto's zijn allen gemaakt en beschikbaar gesteld door Peter Boekhorst waarvoor mijn hartelijke dank.

Ons eerste onderdeel was het houden van de aangewezen plaats.
Het is altijd een verrassing in Beesd op het landgoed waar de proef gehouden wordt. Het ene jaar staat de maïs in volle glorie, het andere jaar is het een stoppelveld. Dit keer werd het down liggen in de maïs gehouden. Keurmeester mevr. Huisman vond het geen ideale plek maar kennelijk kon het niet anders. Het angstzweet breekt me nog steeds uit bij het woord down en blijf maar Floran doet het perfect en het levert ons de eerste tien van de dag op.

Vervolgens gingen we naar het apport te land en het apport uit diep water. Ik zette Floran op de aangewezen plek in de richting van het water. Ik vond het wel een rare inzet plaats voor het water maar dacht niet verder. "We gaan eerst het konijn doen" zei keurmeester van Beek. Stom, tuurlijk eerst het kort apport te land. Floran een rondje om me heen laten lopen zodat ze netjes aan de voet zat. Ze pakte het konijn niet ineens goed in de bek en dat bracht de score op een zeven. Daarna nog even het apport uit diep water. We moesten even een paar pleziervaartuigen voor laten gaan maar toen kon de proef beginnen. Ze bleef keurig steady en ging op mijn commando prima te water, pakte de eend ongelukkig beet aan een vleugel en kwam er mee terug zwemmen. Eenmaal op de kant pakte ze de eend even over om hem netjes model bij me te kunnen brengen. Het leverde ons een negen op.


Het volgende onderdeel was het apport uit de dichte dekking. Floran ging direct naar rechts het bos in. Wat ze allemaal deed weet ik niet maar het was niet wat het had moeten zijn. Ze kwam op een gegeven moment redelijk in mijn buurt waarna ik haar toch maar een commando "zoek apport" mee gaf. Ze keerde om, ging naar links en kreeg verwaaiing. Ze bracht zoals gewoonlijk de eend model terug. Waarom ze het zoeken de laatste tijd zo bedroevend slecht doet kan ik niet verklaren. Normaliter gaat ze keurig op de wind en staat ze binnen enkele ogenblikken weer voor mijn neus. Dhr. de Groot gunde ons een zeven voor haar prestatie.

De wachtkamer voor het verloren zoek
Daarna gingen we naar het markeren. Altijd een lastig en onvoorspelbaar onderdeel waarin de meest ervaren combinaties nogal eens sneuvelen. Dhr. Joosen keurde de proef die op een stoppelveld gehouden werd. Floran markeerde perfect, draaide zoals altijd de eend op zijn rug om hem beter te kunnen pakken en kwam er vlot mee terug. Een mooie negen stond genoteerd.

op weg naar de markeer

Floran komt in rap tempo terug

En ook het afgeven doet ze geweldig
Gezonde spanning op weg naar de markeer proef. Floran komt netjes in een rechte lijn naar mij terug en geeft de eend model af. Ik ben weer heel blij met mijn kleine meissie.

We werkten in een lekker tempo de onderdelen af. Bij het apport over water is de wachttijd vaak lang omdat deze proef veel tijd kost per hond. Gelukkig lag het bootje waarmee de tassen naar de overkant gebracht worden nog aan deze zijde en konden onze tassen met eend nog mee. We werden op nummer gelegd en dat betekende dat we al heel snel aan de beurt waren tot grote woede van de groep voor ons die al een tijd zaten te wachten. Helaas hadden wij dit ook niet bedacht en konden hier dus niets aan veranderen... gelukkig. Floran ging op mijn commando prima te water maar vond dat ze wel erg lang moest lopen voordat het diep genoeg was. Ze draaide iets om en kreeg direct een nieuw commando naar haar hoofd geslingerd wat gelukkig goed opgevolgd werd. Aan de overkant nam ze prima diepte en pakte de eend op. Ondertussen kwam er een boot aan op de Linge. "Is je hond snel genoeg of kun je haar daar stoppen?" vroeg keurmeester Neggers. "Dat kan ik niet inschatten", antwoordde ik en intussen was Floran al te water. De helper gebaarde naar de schipper dat hij even moest inhouden wat de man gelukkig ook deed. Het is altijd weer spannend in Beesd bij het over water met al die scheepvaart. Floran bracht de eend keurig bij me en we kregen een negen voor deze proef. "De bruine honden hebben een verkeerd kleurtje vandaag" zei dhr. Neggers. Hij bedoelde dat de Drenten het qua prestatie behoorlijk lieten afweten en dat de Friezen het heel wat beter deden. 


Slechts een klein stipje in het water

Natuurlijk komt de eend model binnen

Nog even napraten met de keurmeester die vond dat Floran keurig werk leverde

en weer verder naar de volgende proef
Als laatste moesten we nog even volgen en vooruitsturen. Floran volgde niet geheel correct en dat leverde een negen op. Het uitsturen kostte me ook twee extra commando's maar het terug komen deed ze perfect en ook voor dat onderdeel gaf keurmeester Remijnse een negen. Eigenlijk mag je als ervaren voorjager op deze onderdelen geen punten verspillen maar goed, het gebeurt en we gaan er weer aan werken.

Het B diploma was weer binnen. Dit keer met 69 punten waarmee ik niet echt tevreden ben. 
's Middags gingen er maar zes combinaties door voor de dirigeerproef waaronder Aukje met Metta en ik met Floran. Er kwam slechts één Drent door de proef en Aukje met Metta. Floran ging goed vooruit. Stopte niet direct op de fluit. Ging wel weer goed vooruit op mijn aangeven maar weigerde weer te luisteren naar de stopfluit. Ik besloot haar in te fluiten. We moeten daar maar eens goed op gaan trainen zodat het misschien in Kampen gaat lukken. Metta mocht daarna de sleep van een verre loper over breed water uitwerken. Zij was de enige hond die een A diploma in de wacht sleepte. 
"Het is een zwarte dag voor de Drenten, de Friezen hebben gewonnen" aldus Henk Companjen van de organisatie in zijn eindspeech. We kunnen terug kijken op een leuke gezellige dag met toch nog een mooi resultaat voor onze Friese hounen.

zaterdag 2 augustus 2008

Verslag van de KNJV proef in Vriezenveen met Floran op 2 augustus 2008

Verslag van de KNJV proef in Vriezenveen op 02 augustus 2008 met Floran

Je hebt van die dagen dat je 's morgens wakker wordt en weet: dit wordt 'm niet. Zo'n dag was het nu ook. We hadden enkele dagen geleden het bericht gehad dat de dochter van vrienden overleden was als gevolg van een epileptische aanval. De wereld staat even stil en in je hoofd lijkt er niets anders meer te zijn dan deze tragedie. 's Morgens toch de boel maar ingepakt en om kwart over zes was ik met Floran op weg naar Vriezenveen.

We begonnen de dag met het volgen wat me door keurmeester Lucas een acht opleverde omdat ik veel te kort langs de paaltjes liep en de hond er onmogelijk naast kon, gevolgd door het uitsturen en komen op bevel: een tien. De kop was er weer af. Jammer van die acht dus mijn voornemen om in ieder geval een B met 80 punten te halen kon ik op mijn buik schrijven.

Daarna gingen we naar het apport uit water: een tien. Keurmeester van Duren vond dat Floran perfect deed wat er van haar verlangd werd.

De volgende proef was het apport uit de dichte dekking. Er waren net als vorig jaar heel wat ervaren combinaties gesneuveld op dit onderdeel. Het is een verrekte lastig bosje. Floran ging goed rechtuit maar hield links aan en bleef daar wel erg lang keutelen. Ze kwam terug gelopen zonder eend en ik heb haar met een ferm "vooruit, zoek apport" het bosje weer ingestuurd. "Fluit u haar maar terug" zei de keurmeester. Oei, dat is dus de nul van vandaag... Gelukkig bracht ze toch nog de eend mee en stond er een mager zesje genoteerd in het boekje van dhr. Roos.

Het volgende onderdeel was het apport over water. Floran ging prima over, had veel moeite om uit het water te komen maar het lukte haar toch. "Knap van zo'n hondje" vond keurmeester Bekkering. Helaas weifelde ze bij het oppakken van de eend en dat bracht de uitslag op een acht.
We hadden er vijf onderdelen op zitten en ik had al acht punten gemorst. Dat wordt een mager B-tje, als het er al één wordt!

Daarna moest er gemarkeerd worden. Dat deed Floran uitstekend maar ze rolde zoals altijd, even de eend op zijn rug zodat ze hem beter kon vast pakken. Keurmeester Henk Slijkhuis hoorde mijn uitleg geamuseerd aan en zei dat hij de eend ook liever aan twee kanten gebraden wilde hebben. Hij gaf ons een acht waarmee ik het verder wel eens was.

De laatste twee onderdelen waren het down liggen en het kort apport. We moesten lang wachten voor we aan de beurt waren. Ik was doodop en ik lag dan ook heerlijk op het veld te dommelen met de hond lekker tegen me aan. Het was al dik na de middag toen we eindelijk aan de beurt waren. Ik leg Floran af zoals ik dat altijd doe. "Kijk eens even om" zei de keurmeester. Tot mijn verbazing stond ook nu, net als vorig jaar, Floran op! Dit kan niet waar zijn... Ik leg haar terug met een behoorlijk boze stem en hoop er het beste van. Eenmaal terug na twee minuten zie ik dat ze wat weggetijgerd is van haar plek. Keurmeester Paulusma geeft er toch nog een zes voor. Hoe kan dit nou? Dit doet ze noooooit! Behalve in Vriezenveen!
Het is een schuine kant aan de rand van een vijver waar de honden moeten liggen. Ik begin te geloven dat dat het euvel is. Voortaan gaan we schuine kantjes oefenen!
Daarna wordt het kort apport gedaan. Het apport was dit keer niet kort maar op een behoorlijke afstand. Floran sprong in zodra het konijn lag maar ik kon haar terug halen en opnieuw in zetten. Het leverde ons een negen op.

Wederom hebben we ons zoveelste B diploma, dit keer met maar 65 punten. (volgens mij het op één na slechtste ooit, mijn allereerste B was met 63 punten in Winterswijk)
Gek genoeg werden we niet omgeroepen voor de dirigeer. Bij navraag bleek dat het cijfer van het kort apport als een nul de boeken in was gegaan in plaats van een negen. Het streepje van de negen ging over in het streepje van de tien er direct onder. Gelukkig geloofde men mij op mijn woord dat het echt een negen was en zo konden we toch nog acte de presens geven op de dirigeer. Ik had er eigenlijk niet zoveel vertrouwen in na deze k..dag.
Voor we begonnen heb ik even met Floran apart gesproken en haar verteld dat ze vooral goed moest luisteren.
Op mijn commando vooruit ging ze prima vooruit met een behoorlijke gang. Ze boog naar mijn idee iets teveel naar links af en ik besloot haar tot zit te fluiten. Dat deed ze direct. Ik gaf haar een lijn naar rechts en ook die nam ze prima over. Jeetje, zou het dan toch gaan lukken? Op het stoppunt aangekomen floot ik haar tot zit maar helaas, Floran kwam naar mij terug gerend en leek niet van plan te stoppen. Ik heb het er bij gelaten. Volgende keer beter.

Al met al best een leuke dag gehad. Floran zit zo dicht tegen dat A-diploma aan dat het frustrerend is dat het niet lukt. Ik ben er wel zeker van dat de matige prestaties van vandaag zeker te maken hadden met mijn emoties. Een hond pakt dat feilloos op. Hopelijk gaat het vrijdag beter als we in Beesd aantreden op de proef van de Drentse Patrijs en Stabij hond.

vrijdag 13 juni 2008

Op de houtduiven jacht in het Duivense broek juni 2008

Op de houtduiven jacht in het Duivense broek

We zijn voor het eerst mee geweest op de houtduivenjacht. Ik had een tijd geleden mijn telefoonnummer al afgegeven aan een klant uit onze winkel die een jachtgebied heeft in het Duivense broek. (gebied tussen Duiven, Giesbeek en Zevenaar)
Hij belde 's maandag 's avonds op met de vraag of ik die volgende middag zin had om met Floran mee te gaan op de houtduivenjacht. Dat is uiteraard niet tegen dovemansoren gezegd dus de volgende dag stond ik op de afgesproken tijd in zijn jagershutje. We gingen met twee geweren en twee honden. De grote Münsterlander van hem ging ook mee en al liep het beestje op zijn laatste benen, aan passie ontbrak het hem niet. We verschansten ons ieder in een de avond ervoor geprepareerd hutje langs de kant van het tarweveld, rustig wachtend op de duiven. Die vlogen niet erg en als ze al vlogen was het te ver weg voor het geweer. Slechts vier onfortuinlijke duifjes zijn uit de lucht geplukt waarvan Floran er twee mocht apporteren. De eerste duif vond ze maar raar: nog warm en zoveel losse veren. Ze wees hem aan maar liet hem liggen. Toen ik haar even tot werken maande bracht ze de duif keurig binnen. Haar hele bek zat onder de veren! Het tweede apport bleek niet geheel kickdood en ook dat bracht de nodige problemen. De hond van Harry bracht deze duif op zijn oude dag netjes binnen waarna ik het diertje aan Floran heb aangeboden zodat ze ook kennis maakt met wild dat nog een beetje beweegt. Floran vond het allemaal niet geweldig. Ze is nog steeds een beetje onder de indruk van het schot maar als ze mag apporteren is ze die stress wel weer kwijt. Een bek vol veren kan haar ook niet echt bekoren maar ze geniet ervan als ik haar van die veren ontdoe. Als we weer uitgenodigd worden gaan we zeker weer mee. Alleen op die manier krijgt Floran ervaring met de echte jacht die toch heel anders is dan het KNJV proeven werk.

zaterdag 19 januari 2008

Op jacht in Groningen met enkele mensen van het jachtforum 19 januari 2008

Onze tweede jachtervaring vond plaats op 19 januari 2008 in Groningen, in de buurt van Delfzijl. Wederom moest ik vroeg mijn warme bedje verlaten omdat het jagersvolk graag vroeg op pad gaat. Dit keer had ik zowel Floran als Imre bij me. Imre hoefde nog niet te apporteren maar ging alleen maar mee om te wennen aan het schot. We zouden vandaag op de eenden en de smienten gaan maar het was bepaald niet dik bezaaid met deze gevleugelde vrienden. Het heeft letterlijk en figuurlijk nogal wat voeten in aarde voor er een eendje op je bord ligt. Letterlijk omdat het behoorlijk zwaar ploeteren was door die Groningse klei en we voortdurend getrakteerd werden op een miezerige regen. We hebben heel wat velden en bouwakkers afgestruind om slechts een handje vol eenden te schieten. Het lijkt zo kinderlijk eenvoudig maar het is werkelijk hard werken om te kunnen oogsten van hetgeen moeder natuur ons biedt.

Na een lekker bakkie koffie bij Klaas togen we met ons allen op weg naar het eerste veld. Dit was een normaal grasland maar wel behoorlijk drassig door de vele regen die gevallen was. Aangekomen bij de sloot bleek er niets te halen omdat er niet één eendje was. We liepen al slootje springend van perceel naar perceel maar de eenden bleken in dit deel van Groningen nergens te bekennen. Daarna gingen we met de auto naar een ander gebied en wederom trokken we door de velden en over geploegd akkerland. Ik ploegde me al glijdend over de voren een weg over de akker. Aan elk van mijn laarzen leek wel tien kilo klei te hangen. Helaas was ook deze inspanning geheel voor niets want ook hier bleken in de sloten geen eendjes te zwemmen. Uiteindelijk kwamen we bij een slootje met enkele eenden en deze werden, na te zijn opgestoten, keurig uit de lucht geplukt door de geweren. Floran werd op een van de eenden gezet en zij bracht het apport keurig binnen, ondanks het feit dat de eend niet geheel kickdood bleek te zijn. 's Middags genoten we bij Menno van een lekker bordje soep en broodjes en daarna gingen we weer op pad. Dit keer had het gezelschap een groot rietveld uitgezocht om even door te werken. Het riet was hoger dan ik zelf (dat is al gauw zo) en de grond was soms zo drassig dat ik er tot over mijn enkels in wegzakte. We kamden het hele veld uit maar ook hier was geen eend of smient te bekennen. Wel zagen we een vos maar Reintje was de domste niet en zocht een veilig heenkomen. De honden hadden de tijd van hun leven en struinden er lustig op los. Na dit gebied gingen we nog even naar een paar andere velden omdat tijdens de schemer de smienten zouden trekken. Het was al zowat donker (en dan is het ook echt donker in Groningen) toen we gezamenlijk stonden te luisteren naar het geluid van overvliegende smienten. Er werd zo nu en dan geschoten maar behalve een paar onfortuinlijke smientjes bleef het tableau vandaag klein. Ondanks dat heb ik een geweldig leuke dag gehad en ben ik de jacht meer gaan waarderen. Het is prachtig te zien dat een hond in staat is zulk mooi werk te verrichten en samen met de voorjager tot resultaat kan komen.

Na afloop hebben we bij Menno de dag nog even doorgenomen en genoten van de overheerlijke spijzen die we voorgeschoteld kregen.


Erik met zijn en mijn honden

Floran voor een apportje over water



Ze komt keurig met eend terug



Netjes en beheerst brengt ze de eend
Is er iets mooiers voor een hond?
De overblijfselen van een vossenprooi


Imre voor het eerst in het veld op jacht



Het is druilerig weer


Struinen!





dinsdag 18 december 2007

Op jacht met Sjoerd Riemersma in Bolsward 18 december 2007



Op dinsdag 18 december zijn Floran en ik voor het eerst mee geweest op jacht. 's Morgens om 7.15 uur werden we in Bolsward verwacht en ofschoon mij aangeboden werd de avond tevoren te komen besloot ik om 's ochtends te gaan. Dat werd dus weer vroeg mijn kribje uit en om 5.00 uur zat ik met hond, bepakt en bezakt in mijn auto op weg naar Bolsward. Het was snerpend koud en we zouden al vroeg op post gaan zitten. De extra kleding bleek geen overbodige luxe.
We begonnen 's ochtends op de ganzen. Daartoe hadden we ons verschanst in een hutje zoals dat heet, maar wat niet meer was dan een vlonder op het water met daarop gebouwd een raamwerk van gevlochten ijzer waar riet aan bevestigd was. Er kwamen ganzen genoeg over maar, óf ze waren geluidloos en bleken dus niet geschoten te mogen worden, óf ze blaften en ook die mochten niet geschoten worden, óf ze vlogen zo hoog dat de kogel ze nooit zou raken. Enfin, uiteindelijk was er toch een onfortuinlijk gansje dat de pech had te laag te vliegen en van het soort te zijn wat tot de lijst van afschot behoorde.
Hiske apporteert de eerste gans
Floran snapt dat zij ook aan het werk moet

Ik stuurde Floran op de eerste gans. Eenmaal ter plekke voelde ze dat het dier nog warm was en dat was haar volkomen vreemd. Hiske, de wetterhoun van Sjoerd werd er bij gehaald en zij apporteerde prima. De gans hebben we voor Floran nog eens weg gelegd en toen begreep ze dat dit gewoon geapporteerd moest worden wat ze dan ook perfect deed.






Goed aangekleed sta ik bij het hutje met Floran. 
Behalve die ene gans die wij geschoten hadden lag er bij terugkomst op mijn auto nog een gans die door een andere jager geschoten was voor het geval wij niets zouden schieten.

's Middags gingen we met vijf geweren op de hazen. Er zaten er ontzettend veel. Er zijn er tien geschoten die middag en Floran mocht er een paar apporteren. Ze vond het fantastisch om even de pootjes te strekken want we hadden even daarvoor een poosje op post in een greppel gezeten en waren behoorlijk koud geworden. 
Ik was even bang dat ze schotschuw werd van die knallen vlak bij haar maar het bleek gezonde spanning. 
Het was een geweldige ervaring en ik hoop nog vaker mee te gaan.

Inmiddels zijn de ganzen geconsumeerd en het haas ligt geslacht in de diepvries.